บางทีก็รู้สึกว่า เราเห็นแก่ตัว
เพื่อนที่สนืทคนหนึ่งเคยพูดไว้ "ถึงฉันจะอิจฉาแทบตายเวลาเห็นรูปเค้ากับแฟนใหม่ แต่ฉันต้องปล่อยให้เขาไปมีความสุข แกเองก็เหมือนกัน"
แล้วจะให้ฉันพูดยังไง ว่าคนเราไม่เหมือนกัน
ฉันรักเขา รักทกอย่างในตัวเขา รักที่วันนึงเขาดึงฉันขึ้นมาจากความมืด หยิบยื่นแสงสว่างส่งให้ และอยู่ด้วยกันในเวลาที่แสงสว่างนั้นดับลง
มีเขา ต่อให้มืดขนาดไหน คนกลัวความมืดอย่างฉันก็ยังรู้สึกได้ ว่ามันอบอุ่น และสว่างกว่าที่เคยเป็นมาตลอด
เหมือนก่อนที่เราจะเจอกัน
จนวันนึง วันที่ความมืดกลับเข้ามา วันที่เขาไป วันที่ฉันไม่มีใคร
วันที่ฉันต้องนับหนึ่งใหม่กับการอยู่คนเดียว
แต่เขาไม่เคยใจร้าย วันไหนที่มืดมนยิ่งกว่าที่เคย วันไหนที่ฉันร้องไห้ ฟูมฟาย เพราะมองไปทางไหนก็ไม่มีใคร
ฉันแค่เดินไปยืนอยู่ตรงที่เดิม เขายังทิ้งความอบอุ่นและเทีนดวงเล็กๆเอาไว้ให้ฉัน แม้ว่าเขาจะม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป
นานแค่ไหน ที่อาศัยแค่เทียนเล่มนั้น ต่อชีวิตให้พ้นวันหนึ่งๆไป จนค่อยๆเรียนรู้ จะจุดเทียนของตัวเอง เรียนรู้ที่จะเปิดตา และมองไปรอบๆว่ายังมีใครอีกหลายคนที่อยู่ใกล้ๆกัน
แต่พอมันใกล้ถึงวัน ที่เทียนเล่มเล็กๆเล่มนั้นกำลังจะหมดลง
น้ำตาเทียนละลายมากขึ้นทุกวัน พอๆกับที่น้ำตาของฉันเริ่มละลายความรู้สึกในใจไปช้าๆ
เทียนสั้นลงเรื่อยๆแล้ว ลมแปลกๆจากที่ไกลๆเริ่มจะพัดมาทำให้เทียนวูบไหว
จากหลังเปลวเทียนนั้น ฉันเริ่มเห็นเขาหัวเราะกับใคร เหมือนที่เคยทำกับฉัน
เขาเริ่มเดินไปข้างหน้า และมองหาใครที่จะมายืนตรงนั้น
ที่ๆฉันไม่มีวันได้กลับไปอีกแล้ว
เวลานั้น ฉันจึงเริ่มคิด
"จะเก็บเทียนเล่มนั้นไว้ ทำยังไงให้มันอยู่กับฉันไปตลอดกาล ?"
.
.
.
.
.
.
.
ฉันเริ่มแย่งเทียนที่เขาจะส่งให้ใคร มาเป็นของตัวเอง ด้วยข้ออ้างซ้ำๆเดิมๆ
อย่าเพิ่งไปเลยนะ ยังไม่พร้อม ที่นี่มันมืดจะตาย หนาวมากเลย ขอเทียนหน่อยนะ
แน่นอน เขาให้
เล่มแล้วเล่มเล่า ทั้งๆที่บางเล่ม เมื่อฉันได้มา ฉันกลับเอาน้ำราดไฟที่จุดไปได้ไม่เท่าไหร่ ด้วยมือของฉันเอง
ก่อนจะไปขอเทียนเล่มใหม่ด้วยคำพูดเดิมๆว่า
ขอโทษนะคะ จะไม่ทำอีกแล้ว
แน่นอน เขายังให้ฉันอยู่ดี
ฉันรู้ดี ว่าฉันรักเขา
และเขา ก็รักฉัน
แต่มันไม่เหมือนกัน แม้ว่าฉันจะพยายาม มันก็ยังไม่เหมือนกัน
เขาเองก็รู้ดี รู้ว่ารักของเขา ไม่ใช่รักในแบบที่ฉันต้องการ
แต่ฉันก็เห็นแก่ตัวเกินกว่าจะปล่อยเขาไป
ยังคงอยู่กับเทียนที่เขาให้ ยังอาศัยไฟดวงเล็กๆที่จุดขึ้นในที่ๆมืดที่สุดในจิตใจ
ที่ถึงแม้สุดท้ายจะรู้ ว่าเทียนเล่มนี้ มันอาจเป็นเล่มสุดท้าย
ทั้งที่พยายาม ทั้งที่จะไม่เสียใจ แต่ฉันก็ปล่อยมือจากเขาไม่ได้
น้ำตาเทียนมันละลายทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน รวมกันจนแยกไม่ออกเสียแล้ว
เทียนเล่มนี้ยังติดอยู่ เปลวไฟของมันยังเต้นไปมาให้ฉันได้รับรู้
ฉันได้แต่มอง และหวังกับตัวเองในใจ
ว่านี่คงจะเป็นเทียนเล่มสุดท้ายที่ฉันจะได้จากเขา
